Bediüzzaman Said Nursi’nin hayatını bir parça perdeye aktarmış olan Hür Adam filmi, büyük bir ateşin ilk kıvılcımı oldu. Bu ateş, kimilerinin canını yakacak lakin güzel yemekler de pişecek ve bu yemekten çokları nasiplenecek, inşallah.

Daha vizyona girmeden dava açılan Hür Adam filmi, birçok tartışma programına konu oldu, Bediüzzaman’ın hayatı ile ilgili tartışmalara, sorgulamalara sebep oldu. Hatta, yıllardır “biliyorum” dediğim şeylerin “eksik” olduğunu tartışma programları sayesinde öğrendim. Halen saklı tutulan devlet arşivindeki belgeler, bu tartışmalara daha net cevaplar verebilecek nitelikte olsalar da, “çok gizli” diye tasnif edilmiş olmaları nedeniyle saklı oldukları yerde duruyorlar.

Film, diğer filmlere göre yaklaşık %50 gibi bir oranda daha az salonda gösterime girmesine rağmen, ciddi bir izlenme oranına ulaştı, halen vizyonda olmakla birlikte, bu rakamların daha da artması bekleniyor. İlk çıktığı günlerde neredeyse bütün medya organlarında bahsi geçerken, şimdilerde sular durulmuş gibi. Halbuki, sobayı tutuşturan çıra ve kağıt gibi kolay yanıcı maddeler, bir anda parlar ve kısa sürede tükenirler, ısı vermek gibi bir etkileri yok denecek kadar azdır. Bunların amacı, kömürün tutuşmasıdır. İlk günlerdeki tartışmalar, yalnızca tutuşturma görevi gördüler ve asıl ateş yavaş yavaş yanacak ve bu ateşte çok yemekler pişecek inşallah. Önce CD’si çıkacak, sonra TV’de yayınlanacak, bu ateş artık hiç sönmeyecek.

Hür Adam ile ilgili birçok eleştiri oldu, olumlu ya da olumsuz. Şimdi, bu veriler doğrultusunda, daha çok belge ile, belki 100 bölümden fazla ama her bölümünde ayrı bir merak uyandırabilecek, hoş bir dizi/belgesel çekilmesi elzemdir. Susamış gönüller, yüze çarpılan bir parça suya kanmaz, kana kana içmek ister. Verilecek suyun tazyik oranı iyi ayarlanmalı ki, susuz gönüllere merhem olalım derken, felakete sebep olmamak gerekir.

Bugüne kadar film ile ilgili eleştiride bulunmaktan kaçındım. Herkes bir şeyler söylüyordu, bense dinlemede kalmayı tercih ettim. Olumlu/olumsuz birçok eleştiriyi dinledim, bunların ardından birkaç cümle de ben söyleyeyim dedim. Hatta, düşüncelerime tercüman olmuş annemin yorumlarını aktarmam yeterli olacaktır.

Filmi, Fethullah Gülen grubu yaptı diye biliyormuş, kendisi Yeni Asya grubuna dahil.

Mehmet Tanrısever’in açıklamaları ya da kişiliği hakkında bilgisi yok. Televizyon izlemeyen, sinemaya ise belki de hiç gitmemiş annem, “Yapan kişiden Allah razı olsun. Biz, hazır yemeği yemeye gittik. Yaşadıkları, biraz daha iyi hissettirilebilirdi, sanki biraz zayıf kalmış. Açıkçası eleştirmeye çok fazla hakkımız yok, bunca yıldır elimizdeki malzemeyi biz kullanmamışız, birisi çıkıp kullanmış ve ortaya bir şeyler çıkarmış. Bu çalışmalara neredeyse hiç katkımız yok. Yapanlara teşekkür edip, bundan iyisini biz yapmalıyız, artık bu bizim görevimiz.”

tarzında bir yorum yaptı. Şaşırdım, çünkü sinema salonu, ses, görüntü, vs. etkiler ve hissî bir yorum yapar diye bekliyordum. Gayet soğukkanlı bu açıklaması, beni çok mutlu etti. Film hakkındaki “güneş gözlüğü, İspanyol paça” vs. gibi eleştirileri kendisine ilettiğimde, “Bu bir film, belgesel değil. Filmde oynayan kişi de Üstad değil” gibi bir cümle kurdu ki, Allah ondan ebeden razı olsun. Ne hissî yorumlarla göklere çıkarttı, ne tarafgirane bir nazarla yere indirdi, hakperest bir nazarla olan biteni özetledi.

Bir de küçük bir anekdot paylaştı; “salonda birçok ailenin oldukça küçük yaşlarda çocuğu olmasına rağmen, film bitene kadar çıt çıkmadı”.

Film hakkındaki yorumum özetle bu oldu. Asıl takıldığım mevzu ise, başlığa konu olan durum: Hür Adam=Bediüzzaman mı?

Hür Adam, filmin ismi ve filmle birlikte markalaşacak lakin Bediüzzaman lakabının önüne geçmemeli. Hem anlam itibariyle yetersiz, hem de bir “film” markası, yani tamamıyla Bediüzzaman’ı ifade etmiyor. Bediüzzaman’ı ve telif ettiği eserler olan Risale-i Nur’u anlamak isteyenler, filmi izleyebilir lakin film yalnızca önsöz, bu unutulmamalıdır. Önsöz, eserin kendisi haricinde bir “yorumdur”. Ardından, öncelikle Risale-i Nur’u okumalılar, sonrasında “Bediüzzaman Beşlemesi” olarak bilinen İslam Yaşar’ın kaleminden “roman” serisini okuyabilirler ve dahası için kendilerini araştırmaya davet ediyorum.

Eğer, Bediüzzaman’ın hayatından bir örnek verecek olursanız, kaynak olarak Tarihçe-i Hayat’ı ya da diğer eserleri gösterebilirsiniz, filmi kaynak olarak göstermek, filmi bütünüyle doğru kabul etmektir, ki, eksikler/hatalar mevcuttur. Bu durum, son günlerde sıkça karşılaştığım bir hal ve hoş gibi gözükse de sonu hayra ulaşmıyor gibi, dikkat etmek gerek.

Şimdiye kadar film hakkında birçok yorum/eleştiriye baktığımda, ya ifrat ya tefrit boyutunda olduğunu gözlemledim. Ya çok sahipleniyoruz, “kraldan çok kralcı olmak” gibi ya da tarafgirane -maazallah- bir nazarla, “aman aman izlemeyin” gibi sözler ediyoruz. Madem Bediüzzaman’ı örnek alıyoruz, onun bize tavsiye ettiği “müfritane irtibat” dışında ifrat etmeyelim, tefrite de mahal vermeyelim, vasat çizgimizi koruyalım.

Dua ile..

Paylaş / Yer imi

Wikileaks ile ilgili manşetlere bakıldığında, birçok gazete/site, içerisinde yer alan “bilgileri” kullanarak bir şeyler anlatma çabasında olduğu görülüyor. Bu bilgilerin yayınlanma zamanlamasından şekline kadar birçok önemli detay atlanıyor. Bu detaylara yönelik önemli bir soruyu manşete taşıyan Yeni Asya Gazetesi’nin manşetini ve manşet haberini sizlerle paylaşmak istedim.

Dünyadaki Amerikan Büyükelçiliklerinden Washington’a gönderilen gizli yazışmaların WikiLeaks adlı internet sitesine ulaştırılıp, oradan Amerikan New York Times, İngiliz Guardian, Fransız Le Monde ve İspanyol El Pais gazeteleri ile Alman Der Spiegel dergisine aktarılması sürecinde, belgeleri inceleyip “yayını uygun bulunanlar”ı belirleme işinin havale edildiği 120 gazetecinin kimler olduğu ve bunların hangi kriterlere göre çalıştıkları merak konusu oldu.

İSRAİL NİYE BÖYLE RAHAT GÖRÜNÜYOR? 250 binden fazla olduğu belirtilen belgeler içerisinde öncelikle yayına verilenlerin çoğunun Türkiye’deki iç politikaya, iktidar partisine ve devlet içi gerilimlere ilişkin olması ve ayrıca bazı İslâm ülkelerinin karşı karşıya getirilmek istendiğini düşündüren belgelere öncelik verilip onlann öne çıkarılması dikkat çekici bulunurken, söz konusu belgelerin yayınından sonra İsrail’in sergilediği “rahat” tavrın ne anlama geldiği de cevap bekleyen sorulardan biri.

Kaynak

Paylaş / Yer imi

Yeni Asya cemaatinin referandum ile ilgili meşveretinin neticesini açıklayan yazıyı ve tüm yorumları okudum.

http://www.sentezhaber.com/yeni-asya-ve-referandum.htm

Yorumlardan bir tanesinde, 82 anayasasına “Hayır” denildiği için 1 yıl Yeni Asya’nın kapatıldığı belirtilmiş. Şimdi bakalım; “Evet” ya da “Hayır” denilse, “kapat(ıl)ma” kararı çıkar mı? Tabii ki hayır. O zamanın şartları ve oylanan anayasaya “net” bir tepki verilmesi gerekiyormuş, öyle yapılmış. Şimdi ise “net” bir destek verilmemesi ile tepki gösteriliyor. “Hayır” denilse, kimse “onlar mükemmeli sundu, siz kabul etmediniz” diye itham edemez ya da “Evet” denilse, 13 Eylül sabahı güneş daha parlak doğmaz.

Yeni Asya’nın “net” olmayan tavrı, bir tepkidir. Aynı zamanda, “ötekileştirici” değil “birleştirici” bir rol oynamaktadır.
Referandumda “Evet” ya da “Hayır” diyenler, birbirlerini itham etmek yerine anlamaya çalışmalıdır. “Evet” diyenlerin haklı gerekçeleri olduğu kadar “Hayır” diyenlerin de haklı gerekçeleri olacaktır.

Şimdiye kadar herkesten farklı, haklı -zaman göstermiştir- ve cesur tepkileri ile gündeme gelen Yeni Asya, yine herkesten farklı bir tepkiyle ve -Allah’u alem- haklı bir tavır ile tepkisini ortaya koymuştur.

Çok fazla geriye gitmeye gerek yok, başörtüsü ile ilgili yasa değişikliğine dönelim. Yeni Asya günlerce “bu böyle olmaz/olmamalı” kabilinden manşet ve köşe yazıları ile tepki gösterdi ve değişikliği desteklemedi. Niçin? Yeni Asya, başörtüsü sorununun çözülmesini istemiyor muydu? Yoksa daha da kötüsü, AKP’nin çözmesini mi istemiyordu, particilik mi vardı bu tepkinin temelinde? Bu tepkinin sebebi, yasa değişikliği sürecinin sonunda anlaşıldı lakin iş işten geçmişti. Yeni Asya’nın bu tavrını hakperest bir dille Taraf Gazetesi yazarı Alper Görmüş, “Yeni Asya’nın farklı tutumu” başlıklı yazısında;

“Üniversitede türban tartışmalarında Yeni Asya’nın farklı tutumundan söz etmek istiyorum. Evet, bu gazetemiz de genel özgürlükçü tutumuna paralel olarak başörtülü öğrencilerin üniversitede okuma hakkını savunuyor tabii. Fakat öbürleriyle arasında ciddi bir fark var: Tıpkı bazı liberal ve demokratlar gibi yöntem konusunda ciddi eleştiriler getiriyor hükümete. Hatta oylamanın ertesi günü, gazetenin manşeti bu eleştiriye ayrılmıştı: “JOOST LAJENDIK: İZLEDİĞİ YOL HÜKÜMETİ SIKINTIYA SOKAR.”

Haberin spotunda Lajendik’in “yasağın kalkmasını her zaman desteklediğini” belirttiği cümlesini şu cümle izliyor: “Ama Anayasa değişikliklerinin yapılış ve tartışılış biçimi, aceleye getirilmiş olması ve bu konudaki korku ve hassasiyetlerin göz önünde bulundurulmaması, aslında çok üzücü bir süreç.”

ifadeleri ile dile getirdi.

Demokrasi, ülkemizde halen tam anlaşılamadı. %51′e %49 çoğunluk olursa, “çoğunluk ne isterse onu yapabilir” demek değildir demokrasi. Ki, anlamı böyle bile olsa, ülkenin refahı için böyle bir tavır sergilenmemelidir.

“Böyle bir anayasanın” referanduma sunulması bir “sorundur”. Anayasalar, “uzlaşma/birleştirici” rol oynamalıdır.

Hacer-ül Esved taşının yerine konması olayı ve Peygamberimiz’in örnek tavrı hatırıma geldi. Her kabileden seçilmiş bir kişi, Hacer-ül Esved taşının konulduğu bezin bir ucundan tuttu ve her kabilenin -sevmese bile- takdir ettiği/güvendiği kişi Peygamber Efendimiz taşı elleriyle yerine yerleştirdi. Bu durumdan herkes memnun oldu.

Uzlaşma, karşı tarafı -psikolojik ya da güç- baskı ile susturmak değil, her iki tarafın bazı haklarından feragat edip, ortak noktada buluşmasıdır.

12 Eylül 2010′da yapılacak referandum, uzlaşmadan bir hayli uzakta, “reklam” ve “hassasiyetler” siyaseti ile kabul görme umudunu taşımaktadır. Çıkacak karar ne olursa olsun tartışmalar bitmeyecek. Halbuki bu tartışmalar, referandum sonrasında değil oylamaya sunulacak anayasanın hazırlık aşamasında yapılmalıydı. Artık geri dönüşü yok, “yeni bir anayasa” yerine “yamalı bir anayasa” oylayacağız. “Sandıktan çıkacak sonucun, her halükârda, demokrasimizin önünü açmasını diliyoruz.”

12 Eylül’de ihtilal sonrası “baskılar sonucu” %92 oranında “Evet” oyuyla kabul gören bir anayasadan sonra, %99′lara varan kabul görme oranını bulabilecek, insanî hak ve hürriyetlerin esas alındığı, demokratik “yeni bir anayasanın” da hazırlanması umuduyla.

Mustafa ALKAN

Paylaş / Yer imi

Geçen yıl Haziran ayı civarında İstanbul’a gelmiş, SentezHaber‘in durumunu analiz etmiş, bir şeyler başlatmak istemiş lakin etkili olamamıştım. Geçen seneden bu seneye kadar görüşmeler yaptım, SentezHaber‘e layık bir proje hazırlamaya çalıştım, birçok kişiden fikir aldım, projemi bıkmadan usanmadan, büyük bir aşkla/şevkle birçok kişi ile paylaştım. Kimi zaman şevkim kırılır gibi olsa da umudumu yitirmedim. Bu sene -2009- Haziran ayında gelen bir telefon ile umutlarım iyice yeşerdi. Gelen telefon, beni İstanbul’a davet ediyordu. Çok mutlu olmuş, daha bir umutlanmıştım. Ankara’daki işlerimi tamamlayıp gelebileceğimi ilettim ve ay sonuna doğru İstanbul’a geldim. SentezHaber için hazırladığım proje beğenilmişti. Projeye hemen başlamam isteniyordu. Kısıtlı imkanları elimden geldiğince verimli kullanmaya çalışarak çalışmalara başladım, büyük bir şevkle. Önemli bir detay var ki, İstanbul’a gelmeme kimse sıcak bakmıyordu. Feragat ettiğim birçok şey vardı, bir proje için değmeyeceği yönünde birçok eleştiri aldım. Ama ben kararımı vermiştim.

Çalışmalarıma, küçük de olsa bir ekip oluşturarak başladım. Ekip oluşturmaya çalışırken, projenin “hayata geçebilir” bir proje olduğuna inandırmam gerekiyordu ekip arkadaşlarımı. Zor da olsa bir nebze inandırabildiğim birkaç arkadaşımla “Bismillah” dedik. Yaklaşık 3-4 yıl gibi bir süre önce açılmış olan SentezHaber, hızlı başlamış ama başladığı kadar hızlı ilerleyememiş ve durma noktasına gelmişti. Üzerinde birçok kişinin emeği vardı lakin 3 elif misali omuz omuza vermeyince toplamda 3 kıymetini alıp, 111 kıymetinden çok gerilerde kalmıştı. Belki az kişiydik lakin omuz omuza verip 1111′lere ve daha fazlasına ulaşmaya çalışacaktık.

Bir ay kadar projemiz üzerinde çalıştık ve “deneme süreci”ni atlattım nihayet. Artık resmî olarak işe başlıyordum. İşe resmî olarak yalnızca ben başlıyordum, ekip arkadaşlarım gönüllü olarak benimle birlikte idiler. Zamanla onlar da ekibin bir parçası hükmüne geçtiklerinde kuruma bağlı hale geleceklerdi. İktidar partilerinde de olduğu gibi, en etkili adımlarımız ilk birkaç ay içerisinde gerçekleşti. Yeni arayüz, yeni haber kaynakları, ekip arkadaşlarımıza tahsis edilen 3G cihazları, …

SentezHaber‘deki görevim, Genel Yayın Yönetmeni ve Koordinatörü olarak belirlendi. Verilmiş olan bu sıfatı layıkıyla taşımak için çalışmalarıma ivme kazandırdım. “Günü kurtarmak değil geleceğe yatırım yaparak, emin adımlarla ilerlemek” felsefesiyle hareket ediyorduk. Dışarıdan bakıldığında yavaş ilerlediğimiz düşünülse de biz bundan rahatsız olmuyorduk, attığımız adımların sağlam olmasına dikkat ediyorduk. Gençtik, heyecanlıydık, şevkliydik… Ağır eleştiriler/ithamlar da almıyor değildik lakin bunlar da bizi olgunluğa götüren aşamalardı. Başlarda her eleştiriye karşı kendimizi savunma gereksinimi duyarken sonraları, eleştirileri değerlendirip, haklı olanlardan ders çıkarmamız gerektiğini, haksız olanları -herkes iyi niyetli olmayabilirdi ve herkes bakılması gereken pencerelerden bakmıyor olabilirdi- görmezden gelmemizin bizim açımızdan daha az yıpratıcı olacağını fark ettik. Şunu da öğrendik ki, eleştiriler, bizim el fenerimizdi. Doğru kullandığımız takdirde yolumuzu aydınlatabilecek araçlardı. Eleştiriler, olmazsa olmazdı.

Yaptığımız işin kalitesini, müspet hareket çerçevesinde hareket ettiğimizi, “ihbarcı subay”ın gönderdiği 292 tane internet sitesinin yer aldığı fişleme listesinde sitemizin adresini gördüğümüzde fark ettik. Fişlenme gerekçesi olarak yayın politikamız gereği bir de yafta yapıştırılmıştı: “İrticai haber sitesi”. “İrticai” kelimesinin anlamına bakarsak rahatsız olacağımız bir yafta idi lakin biz bu listede yer almış olmaktan mutluyduk. Hak bildiğimizi, müspet hareket çerçevesinde haykırmış, dik durmuş, kimseye yaranmak gibi bir amacımız olmamıştı, vicdanımız rahattı. Bu durum, “art niyetli ve demokrasiyi sindiremeyen birileri”ni rahatsız etmişti.

Daha bir heyecanla, şevkle yolumuza devam ediyorduk. Birçok kişi ve kurumla irtibata geçtim, birçok olumlu geri bildirim aldım. Projemiz birçoklarına göre ütopikti lakin biz, her geçen gün daha çok inanıyorduk. Hedefimize her gün biraz daha yaklaştığımızı hissediyorduk.

Projemizin ütopik gelmesinin başlıca sebebi, şu anda yayın yapan birçok büyük haber sitesinin var oluşuydu. Onlarla yarışamayacağımız düşünülüyordu. Bilmedikleri ya da unuttukları bir şey vardı, onlar bizim rakibimiz değillerdi ki. Biz sadece dünkü halimizi kendimize rakip görüyor, yarına daha güzel şeyler üreterek başlamaya çalışıyorduk. Diğer haber sitelerinden kimilerini kardeş, kimilerini dost, kimilerini de sadece var olan birer site olarak görüyorduk. Amacımıza hizmet ettiğimizi gördükçe mutlu oluyor, her geçen gün daha iyi hizmet edebilme umudu ve heyecanı ile başlıyorduk işimize.

Şaban Döğen ağabeyimizin vefat haberini yayınladıktan bir süre sonra Haber7′de, sitemiz kaynak gösterilerek yayınlanan haber neticesinde, SentezHaber‘in, Yeni Asya Gazetesi’nin resmî haber sitesi olarak tanındığımızı fark ettik. Bu bizi hem sevindirmiş hem üzmüştü. Üzülme sebebimiz, Şaban Ağabey’imizin aramızda olmayışı ve onun gidişiyle ilgili haberin buna vesile olması idi.

Sitemizin istatistiklerine baktığımızda, ziyaret yüzdesi, gün geçtikçe artıyor, bizi de mutlu ediyordu. Eksiklerimiz çoktu, kısıtlı imkanlarla elimizden geleni yapmaya çalışıyorduk. Bu çalışmalarımız maalesef yeterli gelmemiş olacak ki bayramdan 2 gün önce işten çıktığımı öğrendim. İlk başta bir şok yaşamış ve hissî hareket etme eğilimine girmiş olsam da kendimi frenledim.

Bayram için Ankara’ya gitmiştim, döndüğümde detayları konuştuk ve karşılıklı arz talep meselesinde ve iletişimde eksiklerimiz olduğunu gördük. Sizler de bilirsiniz ki işletmelerde kararlar alınır ve uygulanır, değiştirilemez ya da kararların geri dönüşü olmaz. Ancak özür bildirimi olur ve anlayış talep edilir. Biz de medenî bir şekilde konuştuk, kurumdan resmî olarak ayrılmış oldum.

SentezHaber‘den resmî olarak ayrılmış bulunmaktayım lakin gönüllü olarak destek vermeye devam edeceğim. “Ortak amaçlar insanları buluşturur.” gibi bir söz hatırlıyorum. Benim amacıma hizmet eden bir sitenin daha iyiye gitmesini elbette isterim, sitede görevli olsam da olmasam da. Kurumdan dostça ayrılmış olmak güzeldi. Çalışma arkadaşlarımla -hepsi benden büyük değerli ağabeylerim- vedalaştım, helallik diledim. Birlikte çalışmaktan mutlu olduklarını, ayrılmış olmamdan dolayı müteessir olduklarını hem dil hem de yüreklerinden yüzlerine yansıyan o acı tebessümle ifade ettiler.

İstanbul’a gelmeme ve bu işe başlamama sıcak bakmayan ailem ve çevrem, “biz demiştik” ifadelerini hazırlamışlardı belki de lakin ben pişman değildim. Bugün olsa yine aynı kararı vereceğimden hiç şüphem yok. Buraya geldim, elimden geleni yaptım ve vicdanım rahat bir şekilde ayrıldım. Ben bir kıvılcımdım, bir yangının çıkmasına vesile olmaya çalıştım. Geriye dönüp baktığımda, çıkan yangında kısmen de olsa payım olduğunu görüyor, mutlu oluyorum. Bu yangın menfî değil müspet bir yangın elbette. Haksızlığa karşı dik duran, cesur, gücünü Hak’tan alan bir yangın…

Vedalar hüzünlü oluyor elbette. “Severek ayrılanlar bilirler ayrılığı” diyordu Ayna. Böyle işte, ben de severek ayrıldım. Ama biliyorum ki “Her son bir başlangıçtır.” ve hayırlısı böyle imiş.

Benden sonra bu görevi devam ettirecek olan Yeni Asya Bilgi İşlem Merkezi’ndeki arkadaşlara, yeni görevlerinde muvaffakiyetler diliyorum, her daim yanlarında olmaya gayret göstereceğimi tekrar ile dile getiriyorum.

Ek: Ankara’dan ayrılırken gemileri yakmıştım, geri döneceğimi düşünenler varsa dönmeyeceğimi bilmelerini isterim. Kuş yuvadan uçtu, artık kendi yuvasını kuracak inşallah.

Mustafa ALKAN

Paylaş / Yer imi