Birçok girişimcinin ya da girişimci adaylarının sıkça sitem/şikayet ettiği konu, projelerine, kendi insanlarından destek gelmemesi oluyor. Şikayet edilen konu gerçek, peki ya gerekçesi? Yerli projeler niçin destek görmüyor?

Şimdiye kadarki gözlemlerime göre fark ettiğim birkaç tespitimi paylaşayım.

Proje deyince çağrışım yapan ifadelerden birisi “hedef kitle” olur. Projenizi, hedef kitlenizin ihtiyaçlarına, olası taleplerine göre ya da hedef kitlenize ihtiyaç hissettirebileceğiniz şekilde hazırlarsınız. Hedef kitle, size gelir getirecek kitledir, onların memnuniyeti üst düzeyde olmalıdır. Projenin ilk aşamasında çıkabilecek aksaklıklar, hedef kitlenizi sizden soğutabilir. Bu yüzden, sizi hedef kitlenize ulaştıracak bir “çekirdek kitle” olmalıdır.

“Çekirdek kitle”nin en temel özelliği samimiyettir ve siz ukalalık yapmadığınız sürece sizi sahiplenmesi, sizin marka elçiliğinizi yapmasıdır. Çekirdek kitlenizi küstürdüğünüz anda hedef kitlenize ulaşabilmek için ekstra enerji ve maliyet harcayacak, daha fazla yıpranacaksınız demektir. Çekirdek kitleniz, kısıtlı sayıda kişiler, belli gruplar olabilir. Onların görüşlerine değer verdiğiniz için ilk kullanımı onlara açarsınız, onların destekleriyle yeni aşamalara doğru ilerlersiniz. İletişimi üst düzeyde tutabileceğiniz bir çekirdek kitleniz olmalı, bunun için ortak kültür ve dil tercihi önem arz ediyor.

Bundan sonrasını maddeler halinde yazayım.

- Global ölçekli bir proje olması hayaliyle İngilizce olarak açılan projeler, yerli kullanıcıları dışlamasıyla çekirdek kitlesini küstürerek yola çıkıyor. 5, 50, 500 kullanıcı gibi test aşamaları olmadan global ölçekli bir proje nasıl ayakta kalabilir? Ki, 5bin kullanıcı test etmiş olup hiçbirisi geri bildirim yapmadıysa, üzgünüm ki o projenin de sonu iyi gözükmüyor. Önemli örnek Facebook olacaktır, üniversite maili ile getirdikleri sınırlama sayesinde adım adım büyüme gerçekleşti ve her adımda aldıkları geri bildirimler, geniş hedef kitleye sunulan üründe hata payını en aza indirmiş oldu.

- PR kavramında ipin ucu kaçırılıyor. “Google’ye rakip!”, “Google satın alıyor” gibi ifadelerle basın bildirisi yayınlayan projeler, işin aslını bilen destekçilerini bir anda kaybediyorlar. Bu destekçiler yani “çekirdek kitle”nin kaybedilmiş olması projelere çok pahalıya mâl oluyor. Ayrıca, büyük beklentilerle gelen yeni kullanıcılar, bir süre PR’nin gazıyla devam ediyor ama bir süre sonra sıkılıp ayrılıyorlar ya da baştan hayal kırıklığı ile gidiyorlar. Olumsuz örnekler aklımda ama projelerin isimlerini dillendirip, proje sahiplerini rencide etmek istemiyorum ama maalesef güzelim projeler heba oldu diyebilirim.

- “Veri saklama” barındıran projelerin güvenilirliği yitirilmiş durumda. Önceden yaşanan mağduriyetler, kullanıcıların yeni heyecanlara kapılmasını engelliyor, ön yargılı yaklaşılıyor. Bu konuda tersine bir örnek vermek isterim. Şu anda http://lettoblog.com ile yollarına devam eden arkadaşlar, önceki fesh ettiği projelerde hiçbir kullanıcıyı mağdur etmediklerini, bilgilerini/verilerini talep eden kullanıcılara, veri tabanından direkt olarak aktarım yapıldığını ifade ettiler, arkadaşları tebrik ettim.

- Bir de kullanıcıların “mükemmeliyetçiliği” var ki, temel sorunlardan birisi. Bir şey yapılacaksa mükemmel olmalı, değilse niye yapılıyor? zihniyeti, sadece projelere değil ülkemize ve dolaylı yoldan insanlığa zararlı bir durum. Bu tür kullanıcılardan mümkün olduğunca uzak durmak en güzeli. :)

- “Klon proje” yaftası zaten moda eleştirimiz. Eğer bir model yurt dışında var ve bir kişi/grup/şirket bu modeli Türkiye’ye uyarlamaya çalışıyorsa, proje klonlamaktan da öte, fikri çalıyorlar(!). Çalınmış(!) bir fikre sahip projeyi niye destekleyelim ki?

Düşünülmesi gereken şey, yurt dışında tutmuş bir model varsa, ülkemize uyarlaması mantıklıdır. Çünkü projeler, temelde ihtiyaçların karşılanması üzerine kurulur. Yurt dışında giderilen bir ihtiyaç, ülkemizde de olabilir ve giderilmesi için kültürümüze ve kullanıcı alışkanlıklarımıza göre uyarlanması gayet mantıklıdır. Klon, çalıntı fikir demek yerine cesaret edip giriştikleri için tebrik etmek, desteklemek gerekir. Misal, kimdir.com açıldığında Devrim Demirel’e tebrik maili göndermiştim.

Daha fazla maddeler sıralanabilir ama zaten fazlasıyla uzun bir yazı oldu, belki başka sefere. :)

Paylaş / Yer imi

Bugünkü gazetelerin ilk sayfasında 10 Kasım mesajları var, iki gazete hariç. Birisi 40 yıldır çizgisinden taviz vermeyen, tehditlere boyun eğmeyen, hakikati pervasızca haykıran, “birilerine yaranmak kaygısı” olmayan Yeni Asya Gazetesi, diğeri “samimi” gazeteciliği ile “birilerinin gözüne batan”, “korkusuz” Taraf Gazetesi.

İki gazeteyi de davalarına olan bu “samimiyet”ten ve “bağlılık”tan dolayı tebrik ediyorum.

D. Grubu gazeteleri yakın zamanda AKP’yi yerden yere vuruyordu, şimdi yanında yer alıyorlar. Ne demektir bu? Samimiyet mi?

Birisini “reklam” ile “riyakâr” tavırlarla yansıtmak “sevgi göstergesi” mi, yoksa “yalakalık” mı? Sevdiğini söylediği kişiyi kendisine “kalkan” olarak kullanmak da ne demek, “kendi emellerine alet etmek” mi, yoksa sevmek mi? Dara düştüğünde hatırlamak mıdır sevgi? Bir arkadaşımın söylediği gibi “aba altından ‘ata’ göstermek” midir sevgi?

“Demokrasiyi getirmeye çalışmıştır, şartları hazırlamıştır, ‘elinden geldiğince’ demokratik olmuştur” diye anıyorsunuz M. Kemal’i. Peki siz niçin onun yolundan gitmiyorsunuz? Demokrasiye tahammülünüz niçin yok? Demokrasi, birilerinin fikirleri doğrultusunda şekil değiştiren bir kavram mı? Niçin kendi çıkarlarınız doğrultusunda yontup uygulamak istiyorsunuz? “Atam, izindeyiz!” derken “gerçekten” samimi misiniz?

Yaratan bile özgür bırakmıştır, sevmek konusunda. Siz niye, neye dayanarak sevmeye zorluyorsunuz birilerini? Bırakın dileyen istediği gibi yaşasın, istediğini sevsin, istediğinden nefret etsin.

Bediüzzaman diyor ki; “Sizin vazifeniz ele bakmaktır, kalbe bakmak değil. Çünkü idarenizi, âsâyişinizi istiyorsunuz. El karışmadığı vakit, ne hakkınız var ki, hiç lâyık olmadığınız halde “Kalb de bizi sevsin” demeye?” Siz bilmez misiniz, kalbe zorla ya da telkin ile girilmez…

Dileyen, fikirlerini özgür bir şekilde haykırsın. Birbirimizin fikirlerine/davranışlarına tahammülümüz olmadığı müddetçe “gerçek demokrasi” gelmeyecek, “huzur” olmayacaktır. Karşımızdakinin fikirlerini kabul etmek zorunda değiliz ama saygı duymalıyız ki o da bizim fikirlerimize saygı duysun ve “huzur”lu olarak yaşayalım. Baskının olduğu her yerde asiler hep vardır ve olacaktır. Kendinizi karşı tarafın yerine koyarak düşünün bir de. Hepimiz insanız ve bu ortak paydada huzurlu ve güzel bir hayat yaşayabiliriz. Yaptıklarımız “insanlık için” olsa ne kaybederiz? Kaybetmeyiz, bilakis kazanırız. Artık bunu fark edelim, gözümüzü kapamayalım gerçeklere. “Gözünü kapayan yalnız kendine gece yapar” diyor Bediüzzaman. Kaliteyi kimse reddedemez, reddetmemeli. Demokrasi ortak paydamız, kalitemizdir. Gayrı duranlara sesleniyorum, artık birlik olmak vaktidir. Bir başka yerde “İnadın gözü, meleği şeytan görür” diyor Bediüzzaman, kendi fikirlerimizi dayatmakta değil “güzel hasletler”de inat edelim. O zaman güzel günler daha da yakınlaşacaktır.

Mustafa ALKAN

10.11.2009~SentezHaber

Paylaş / Yer imi