Uzunca bir zamandır düşündüğüm, 3 Ekim’de sorduğum soruma halen mantıklı bir izah ile cevap bulamadım. Var mı sizin yorumunuz?

http://twitter.com/#!/hkprst/status/120736813160726529

Merak ediyorsanız söyleyeyim, başka ilginç sorular da geliyor aklıma. :) Onları da ara sıra sorarım yine. :)

Not: Ali Gündoğdu arkadaşım, bir açıklama yaptı ki koptum gülmekten. ” Misal duran taksi seçeneğini işaretledin diyelim, bu seferde yeni değişkenler devreye gidiyor. Ya duran taksi bir başkasını bekliyorsa? Sen taksiye yöneldin, taksici dedi ki, bir başkasını bekliyorum. :S Ee, diğer taksi de gitti. Kaldın mı japon askeri gibi?”

:) :) :)

Paylaş / Yer imi

“Yazıyı, henüz işe girdikten kısa bir süre önce yazmıştım, yazdıklarımın tam tersiyle karşılaşacağımı nereden bilebilirdim…”

Kısa bir süre önce yeni işyerimde Satış Temsilcisi olarak göreve başladım.
Bu başlangıç, tatlı bir hikayenin başlangıcı gibi oldu. Friendfeed’de yayınlanmış olan ilanı gördükten hemen sonra Hamza Ağabeyim‘e, H2B‘yi sordum, gayet olumlu bir cevap aldım ve başvuru için mail attım. Çok kısa sürede mail olarak geri dönüş yaptılar, ofise davet ettiler.

Hızlı ve olumlu geri dönüş, beni hem mutlu etmiş, hem de heyecanlandırmıştı. Sitelerini baştan sona gezmeye başladım. Şirket felsefesini kestirmeye çalışarak, ürünleri inceledim. Sitelerinde okumadığım cümle kalmadı neredeyse. Hatta, iş ilanı geçen feede eklenen yorumlardaki şirket çalışanlarından Can Erdoğan’ın blogunu dahi okudum. Bu kadar detaylı irdeleme sebebim, “beni kabul etmeleri halinde, ben onları tercih edecek miyim?” sorusuna cevap arıyordum.
İş görüşmesine geldiğimde, gayet sıcak bir karşılama sonrası muhabbete başladık. Evet, iş görüşmesine değil, sanki muhabbete gelmiştim. Bu kadar samimi bir ortamla karşılaşacağımı sanmıyordum. Hatta öyle ki, bu kadar iyi durum, şüphelendirmişti resmen. Her şey bu kadar güzel olamazdı. :) Muhabbetin akışına bıraktım kendimi, kendimi ifade ettim, amaçlarını öğrenmek için sorular sordum. Aldığım cevaplar, bizi ortak noktaya çağırıyordu. “Ortak amaçlar insanları buluşturur.” kabilinden, birlikte güzel şeyler yapabileceğimizi sezmeye başladım. Aklıma gelen tüm soruların cevabını almak, verilen bu cevapların şişirme yalanlar değil de samimiyet çerçevesinde açık sözlülük olduğunu görmek… Aşık mı oluyordum acaba? Yok, bu başka bir konuydu. :)

Ertesi gün işe başladım, yani ofisimize geldim. Sanki uzun zamandan beri tanışıyormuş, birlikte çalışıyormuş gibiydim.

Karşımda, genç, dinamik ve heyecanlı bir ekip görüyordum. Şimdiye kadar yaptıkları işlerden örnekler istediğimde, verilen örnekler, yapmış olmak için yapılan işler değildi. Bunu anlamak için piyasa hakkında bir parça gözleminiz olması yeterli gelir diyebilirim. Sadece çalışanlarına değil, müşterilerine karşı da iyi niyet çerçevesinde esneklik sağlamaları, kendilerine olan güvenleri, tecrübeleri, samimiyetleri…

Kovulduğum ve istifa ettiğim şirketlerimi düşündüğümde, sanki her şey H2B‘yi bulmam içinmiş. Şu anda bu halimin bir heves ve heyecan olmadığını anlamaya çalışıyorum. Kendi içimdeki sorgulamalarım, çalışma arkadaşlarımla ve patronumla yaptığımız konuşmalarda sorgulamadığım şey kalmadı neredeyse.

Ortak amaçlarımızın olması, sürekli motivasyon desteğine ihtiyaç duymayacağım anlamına geliyor. Yeni bir fikir/proje ile geldiğimde heyecanımı paylaşmaları beni en çok mutlu eden şeylerden birisi. Görüş farklılıklarımızın olması halinde bu durumun saygıyla karşılanması ise, güzel ülkemin ihtiyacı olduğu demokrasinin burada yaşandığının bir göstergesi.

Ve şimdiye kadar en çok muzdarip olduğum konu, artık kandıramayacağım bir patronum var. :) Nasıl yani? sorularınızı işitir gibiyim. Kandırabileceğiniz bir patronunuzun olması demek, yaptığınız işin ehemmiyetini, şartlarını, olması gerekenlerini bilmeyen birisi olması demek. Eğer vicdanınız elveriyorsa -biraz karaktersizlik varsa-, patronunuzun gözünü boyayarak uzun vadede şirketinizi sömürebilir, günden güne batışını izleyebilirsiniz. Kandıramayacağınız bir patronunuzun olması demek, önceki cümlemde ifade ettiklerimin tersi geçerli. Ayriyeten, çalışmalarınızı sadece özet bir rapor olarak sunduğunuzda, her maddeyi açıklamak zorunda değilsiniz, o zaten anlıyor. Eğer gayret ve bunun sonucu bir parça dahi olsa başarı varsa, tebrik ediyor, motivasyonunuzu artırıyor. Ve dahası…

H2B ne yapar?

* Plusclouds yani ajans tarafında; web sitesi, sosyal e-ticaret, microblog, sosyal medya konumlandırma/pazarlama, kurumsal kimlik çalışmaları, sms ve mailing hizmetleri
* Sunucu tarafında; cloud (IaaS), dedicated, CDN ve bu bölümde en önemlisi 7/24 sistem izleme ve teknik destek
* Yazılım tarafında ise; kurumlara özel projeler, ERP, CRM, danışmanlık hizmetleri ve dahası..

Her daim çayımız mevcut, kapımız açık, bekleriz ofisimize. :)

Paylaş / Yer imi

Bugün Cuma Namazı’nı Levent tarafında kıldım, hutbe çok hoşuma gitti. İlk defa böyle bir şeyle karşılaşıyordum. Manidar bir öykü anlatıldı hutbede. Sizlerle de paylaşayım istedim.

Çocukluğumdan beri dar mekanlardan sıkılır ve bu tür yerlerden feryat edercesine uzaklaşırdım. İleri yaşlarda bunun bir hastalık olduğunu anlamış, fakat bu illetten bir türlü kurtulamamıştım.
Oysa ki o dar mekanlara, şimdi ister istemez girecektim.

Beni sarıp sarmalamışlar ve uzunca bir tabuda yerleştirmişlerdi. Çevremde dolaşanların seslerini gayet iyi duyuyor ve gözlerim kapalı olmasına rağmen, her nasılsa onları görebiliyordum.

- Genç yaşta öldü zavallı, diyorlardı. Halbuki yapacak ne kadar çok işi vardı.

Gerçekten de bir çok işim yarım kalmıştı. Mesela oğluma iyi bir işyeri açamamış, araba ile renkli televizyonunun taksitlerini henüz bitirememiştim. Büyük bir firma kurup dostlarımı orada toplamak da artık hayal olmuştu. Üstelik kış çok yaklaştığı halde odun kömür işini halledememiş ve çatının akan yerlerini aktaramamıştım.
Yarıda kalan işlerimi arka arkaya sıralarken, kulaklarımı çınlatan bir sesle irkildim. Sanki mikrofonla söylenen bu ses beynimin en ücra köşelerinde yankılanıyor ve :

- “Geçti artık geçti”, diyordu.

İçimden “keşke geçmemiş olsaydı” diyordum. Nereden başıma gelmişti o kaza bilmem ki? Halbuki ne kadar da iyi araba kullanırdım.

Olup bitenleri hatırlamaya çalışırken, dostlarımın çevremi sardığını ve içinde bulunduğum tabutun kapağını örtmeye çalıştıklarını fark ettim. Onları engellemek için avazım çıktığı kadar bağırmak ve çırpınmak istediğim halde ne kımıldayabiliyor, ne de bir ses çıkartabiliyordum. Biraz sonra koyu bir karanlıkta kalmış ve gözlerimi, tabutun tahtaları arasından sızan ışığa çevirmiştim. Dehşet içinde:

- Aman Allah’ım!.. dedim. Ne olacak şimdi halim?

Korkudan hiçbir şey düşünemiyordum. Bu arada omuzlara kaldırılmış ve sallana sallana götürülmeye başlanmıştım. Dışarıdaki seslerden yağmur yağdığı belli oluyor ve su damlacıklarının sesi, tabutumun gıcırtısına karışıyordu.

Cenaze namazı için camiye gidiyor olmalıydık. Cami deyince aklıma gelmişti. Çok yakınımızda olmasına ve her gün beş defa davet edilmeme rağmen, bir türlü vakit bulup gidememiştim. Ama her zaman söylediğim gibi elli yaşına gelince namaza başlayacak ve herkesin şikayet ettiği kötü alışkanlıklarımı terk edecektim.
Evet evet, şu kaza olmasaydı, ileride ne iyi bir insan olacaktım. Daha önceden duyduğum ve nereden geldiğini kestiremediğim ses :

- Geçti artık geçti, diye tekrarladı.”Bitti artık”

Biraz sonra namazım kılınmış ve tekrar omuzlara kaldırılmıştım. Mahallemizdeki kahvehanenin önünden geçerken, her gün iskambil oynadığımız arkadaşlarımın neşeli kahkahalarını işitiyor ve “herhalde ölüm haberimi duymamış olacaklar” diye düşünüyordum. Sesler iyice uzaklaştığında, eğik bir şekilde taşındığımı hissederek mezarlığa çıkan yokuşu tırmandığımızı anladım. Şiddetle yağan yağmurun tabuttaki çatlaklardan sızarak kefenimi yer yer ıslattığının da farkındaydım. Buna rağmen dışarıda konuşulanlara kulak verdim. Dostlarımın bir kısmı piyasadaki durgunluktan bahsediyor, bir kısmı da milli takımın son oyununu methediyordu. Tabutumu taşıyan diğer biri ise, yanındakinin kulağına fısıldayarak:

- Rahmetlinin tersliği, öldüğü günden belli, diyordu. Sırılsıklam olduk birader.

Duyduklarım herhalde yanlış olmalıydı. Yoksa bunlar, uykularımı onlar için feda ettiğim dostlarım değil miydi?
Yolculuğum bir müddet sonra bitmiş ve tabutum yere indirilmişti. Kapak tekrar açıldı ve cansız vücudumu yakalayan kollar, beni dibinde su toplanmış olan bir çukura doğru indirdi.
Boylu boyunca yattığım yerden etrafıma baktım.

Aman Allah’ım!.. Bu kadar değil miydi?

O ana kadar buraya gireceğimi neden düşünmemiştim?

Sessiz feryatlarımı kimseye duyuramıyor ve dostlarımın, üzerimi örtmek için yarıştığını hissediyordum.
Tekrar zifiri karanlıkta kalmış ve bütün acizliğimle dua etmeye başlamıştım.

- Yarabbi , diyordum. Bir fırsat daha yok mu, senin istediğin gibi bir kul olayım. Ve kabrimi, cennet bahçelerinden bir bahçeye çevireyim.

Aynı ses, her zamankinden daha şiddetli olarak:

- Geçti artık geçti, diye tekrarladı. “Her şey bitti artık.”

Mezarımı örten tahtaların üzerine atılan toprakları çıkardığı ses gök gürültüsünü andırıyor ve bütün benliğimi sarsıyordu.

Son bir gayretle yerimden fırlayarak gözlerimi açtım. Odamdaki rahat yatağımda yatıyor, fakat korkunç bir kâbus görüyordum. Bitişik dairede oturan doktor arkadaşım beni ayıltmaya çalışarak:

- Geçti artık geçti, diye bağırarak duruyordu. “Geçti bak, hiçbir şeyin kalmadı.”

Yattığım yerden yavaşça doğruldum. Terden sırılsıklam olmuş ve sanki yirmi kilo birden vermiştim. Dışarıda sağnak halinde yağmur yağıyor, şimşek ve gök gürültüsünden bütün ev sarsılıyordu. Etrafımdakilerin şaşkın bakışları arasında kendimi toplamaya çalışırken:

- Yarabbi, sana zerrelerim adedince şükürler olsun, diyordum. İyi bir kul olmak için ya bir fırsat daha vermeseydin?”

Cüneyt Suavi – Hayatın İçinden Sevgi Hikayeleri

Paylaş / Yer imi

Dün bir hayli uğraştım, blogumu biraz düzenledim. Telefonuma yüklediğim “olmazsa olmaz” dediğim uygulamaları şurada yazmıştım lakin çok detaylı açıklamalar beni yormuş ve daha devamını getirememiştim.

Ersin Koç‘un sitesinde görüp hoşuma giden bir şekilde devam etmeyi uygun gördüm. Yine Ersin Koç‘un tavsiyesi üzerine Apk Upload for Root uygulaması ile kullandığım uygulamaları kolayca hostuma aktarabiliyorum.

Düzeltme: Artık dosya alanım kısıtlı olduğundan dolayı link veremiyorum, markete yönlendiriyorum.

“Günün Uygulaması” kategorisindeki  yazılarımla her gün 1 tane uygulama tanıtımı yapmaya çalışacağım.

İlki: http://hakperest.org/2011/04/29/gunun-uygulamasi-apn-ayarlayici/

Böyle bir listeyi en kullanışlı ve görünümü hoş hale getirebilmek için bloguma birkaç eklenti kurdum. Bunlar; Simple Spoiler Enhanced, QR Code ve Add Quick Tag. Yeni, farklı ve -bence- hoş bir şey daha başlatacağım, bunun için de 2 eklenti daha kurdum. Bunlar; Side Posts ve WP Hide Post

Bu eklentileri ararken yardım almak için açtığım 2 feed, http://ff.im/seXKn ve http://ff.im/sfQEf oldu. Yardımcı olan herkese buradan da teşekkür ediyorum.

Paylaş / Yer imi

Spam mail dedim ama “mail zinciri” olmaması için not düşülmüş, düşünceli spamer.

Benzer renkler, aynı punto, aynı font… Spam maillere bir yenisi eklenmiş. Hem de bu iyi niyetli, mailin içerisindeki adresleri filan silin diyor. Vayy bee, sevdim(!) ben bu adamı(!)…

Yazıyı sonuna kadar okudum. Yazının başında “inandırıcılık” katmak için ifadeler kullanılmış. Hani isim? Bilmem neyin “başkan yardımcısı”ymış, böyle olsa bu kadar “laçka” bir mail yazabilir mi bu kişi? Açar kendine bir site, orada “adam gibi” yayınlar söylemek istediklerini. Adı geçen markaların da “savunma” hakkı olur. Muhtemelen markalar bu mailden bîhaber… Klasik bir marka karalama kampanyası…

3 farklı markadan bahsedilmiş. Bilinen markalar… Ama işin gerçeklik yanı nedir diye soracak olursanız, mailin %30′u bile gerçeği yansıtmıyor muhtemelen. Niçin “muhtemelen” dedim, çünkü ben herhangi bir yemek ile ilgili derneğin başkan yardımcısı ya da üyesi değilim. :)

“> Bir top keki toptancısı 15 krş a satıyor. Anam-babam
> usulü un, yumurta ve yağ
> ile yapsanız 30 krş malzeme maliyeti var, ambalaj,
> üretici karı, nakliye ve toptancı karı vs eklenince
> nasıl o fiyata satılabiliyor?”

böyle bir mantık olabilir mi yahu? Evde kaç kişilik kek yapıyorsun, fabrikada kaç adet üretiliyor? Sen unu bir çuval alırsın en fazla, markaların belki de un fabrikaları da var, direk birinci elden geliyor. Sen unun kilosunu -misal- 2 liraya getiriyorsan, markaya 20 kuruşa geliyordur belki de, kim bilir? Gerçi bu mantığı çürütmek için çaba bile sarf etmeye gerek yok ama yazdım işte. “Aklı başında” olan birisi, bu mantığı direk çürütür zaten.

Mailin muhtevasında %30 gibi bir gerçeklik oranı olabileceğinden bahsettim, “soya kıyması” ya da baklavaların içerisine konulan “bezelye kurusu” olaylarında doğruluk “payı” vardır ama bu mail resmen bir “cinayettir.”

GDO ise tamamen farklı bir şeydir. Bir ürünün “genetiği” değiştirildiğinde, “öldürücü” kıvama gelebilir -bildiğim kadarıyla. Tabii bu ifrat boyutudur. Yani GDO küçümsenecek bir olay değildir, bu mailde bahsedilenler ise büyütülecek ve “inanılacak” cinsten şeyler değildir.

Tabii bir yerlere atıfta bulunmadan mail bitirilmez, değil mi? Buyrun;

“Bütün bu işler T.C.Tarım ve köy İşleri Bakanlığı
> izni ile yapılıyor.
> Tamamen ve her yönüyle gıda terörünün cenneti olan
> yurdumuzda izinle
> bunlar yapılırken siz varın kaçak yapılanları
> düşünün, ”

Sözün bittiği yer. Lütfen okuduklarınızı “sorgulayarak” okuyun, verilen bir bilgi varsa kaynağını araştırın, doğruluğunu teyit edin. İnternet, “bilgi çöplüğü” haline gelmektedir, bu duruma alet olmayın.

Mailin muhtevası;

Mustafa ALKAN

Paylaş / Yer imi

Şu anda Samsung Ürün Danışmanı olarak Vatan Bilgisayar’da çalışıyorum.

Linux Sunucu Yönetimi alanında 1 aylık eğitim masrafımı karşılayacak,
İlk üç ay küçük hatalarımı anlayışla karşılayabilecek,
Görü(nü)şe değil çalışanına&insana değer veren,
En az kendi şirketim kadar sahiplenebileceğim,
İleriye dönük yatırımlarla risk alabilen,
Değişime&yeniliğe&projelere açık,
İnteraktif,
Farklı…

Bir iş&şirket arıyorum!

Şu andaki şirketimde Linux Sunucu Yönetimi pozisyonu yok.

Öz özgeçmiş;

Aktif Linux/Ubuntu kullanıcısı,
Ubuntu Türkiye ekibinde yer almış,
Farklı web fikirleri/projeleri üreten&hayata geçiren,
Ar-ge çalışmalarında çözüm odaklı fikirler üreten,
Konuşmak kadar yazmayı da seven, iletişim meraklısı,
Olması gerektiği kadar mükemmeliyetçi..

Önemli Not:Bulundu! ;)

Paylaş / Yer imi

Japon teknoloji devi Casio, dünya el terminali pazarına sunmaya hazırlandığı yeni modeli Casio IT800’ü tüm dünyadan önce Türkiye’de teknoloji meraklılarıyla buluşturacak.

3G hızında ilk el terminali olan Casio IT-800’de, kırılmaz ekran, 1D/2D barkod okuma özelliği, GPS ve Wlan özellikleri, Windows Mobile 6.5 işletim sistemi ve 624 Mhz. İşlemci özellikleri bulunuyor.

Ürünü Türkiye pazarına sunan Desnet Yazılım, CeBIT Eurasia 2009’da 2/C10 numaralı standında Eylül ayı başında dünyaya duyurulan Casio IT-800’ü ilk kez tanıtacak.

Casio için de bir ilk olacak olan Türkiye lansmanı, aynı zamanda büyük teknoloji markalarının Türkiye pazarına nasıl baktığının da bir göstergesi.

CeBIT Eurasia Fuarı’na katılmak isteyen konukları için de http://www.desnet.com.tr/cebit2009 sitesini yayına açan Desnet, 50 kişiye davetiye hediye ederek bu davetlileri CeBIT fuarında kapıda karşılayacak.

Casio IT-800 ile ilgili detaylı bilgi için : http://www.casioit800.com ve http://www.desnet.com.tr/el-terminali/casio-it-800

Paylaş / Yer imi