Kalemim, günlerdir can çekişiyor. Öyle doldu ki, sanki yalvarıyor, “yaz benimle artık” dercesine. Bense, her seferinde bir mazeret üretiyorum kendimce, erteliyorum ısrarla. Niçin? Yazmaktan mı korkuyorum, yoksa yazdıklarımla birilerinin canını yakmaktan mı? Bir kişiyi dahi mutlu etmenin verdiği hazzı biliyorum, peki en az bir kişiyi mutsuz etmek, en az bir kişinin canını yakmak nedir, biliyor musunuz? Ben bunu da biliyorum, bu yüzden biraz geride duruyorum son zamanlarda. Yaptığım davranış, “şefkat” değil, “acımak”. Yani birilerine acıyorum ama gelecekte daha büyük acılar çekeceklerini düşünerek, şimdiden bir parça canlarını yakıp, uyanmalarını sağlamak daha güzel değil mi? Şefkatin gerektirdiği de bu değil mi? Doktor, hastasının vücuduna neşter vurmaya kıyamayıp, ameliyatı gerçekleştirmezse, hasta bundan mutlu mu olur?

Bahsettiğim “birileri”, hastalıklarının da farkında olmayan kişiler. Hal böyle olunca, canlarını yaktığımda “kötü adam” oluyorum, “itham”lara maruz kalıyorum. Niyetimden emin olduğumdan dolayı geri adım atmıyorum. Birçokları çok şeyler diyorlar lakin “sağır kaplumbağa” misali cevapsız bırakıyorum söylenenleri. Yine bazıları “sükut, ikrardan gelir” kaidesini hatırlatıp, ithamları kabul ettiğimi sanıyorlar lakin “cevab-ul ahmak-is sükût” düsturunu uyguluyor olabileceğimi akıllarına getirmiyorlar. Zaten davranışlarımı anlayacak kadar akîl olsalar, cevapsız bırakacağım sözleri olmaz.

Sevdim mi yürekten severim, gerektiğinde canımı veririm. Varsa bir yanlış, düzelmesi için gerekiyorsa can da yakarım. Benim sevdam böyledir. Beni seven, sevgime muhatap olan, bunları böyle bilsin.

Açık sözlüyüm, muhalefetim. Beni bir çoğunuz böyle bilir. Eksik bildiğiniz yönüm, “hakperest” olma gayretim olabilir. Kişisel çıkarlarıma uygun olan tarafta değil, haktan yana olurum. Muhalefet olurum, köstek için değil daha iyisi için. Açık sözlüyüm, her şeyi baştan bilmek/bildirmek isterim, beklentiler karşısında hayal kırıklığına uğramak ya da uğratmak istemem. İsterim ki, siz de bana karşı da açık sözlü olun, eleştirin. Her zaman, “iyisin, mükemmelsin” sözleri memnun etmez insanı. Hatalarını görebilmek de mutlu eder, erdem sahibi insanı.

Canınız mı yanıyor sözlerimden? Bilin ki seviyorum sizi ya da kötü ihtimal, benim için değerlisiniz.

Erdem sahibi olabilmek umuduyla.