Inspired | Severek ayrılanlar (2)

İstanbul’a, Yeni Asya Gazetesi bünyesindeki SentezHaber‘de çalışmak üzere gelmiştim. Bu geliş, öyle sıradan bir geliş değildi, gemilerimi yakmıştım. Bir süre burada çalıştıktan SentezHaber‘de devam edemeyeceğimi anlayıp, ayrıldım. Okulu bırakma sebeplerimden birisi olan “bürokrasi”, maalesef iş hayatında da karşıma çıkıyor, beni köşeye sıkıştırıyordu. Sevmiyordum ben bürokrasiyi, sevmeyeceğim de.

Ocak ayı itibariyle Inspired firmasında çalışmaya başladım. HP Türkiye’nin ajansı olarak geçiyorlar. Pozisyonum, “promoter” yani Satış Danışmanı idi. Forum İstanbul’da Satürn mağazasında HP Satış Danışmanı olarak işe başladım. Birçok alanda satış/pazarlama işinde bulunmuştum lakin teknoloji mağazasındaki ilk işimdi. “Promoter” kavramını da henüz yeni duymuştum. Inspired tarafından verilen eğitim sonrası bir hayli gaza gelmiş, “en iyi olma” prensibimi hayata geçirme adına başlamıştım yeni işime. Rakip marka promoterleri, “farklı” birisiyle karşılaştıklarını anlamışlar, oldukça şaşırmışlar ve gardlarını almışlardı. Bense, henüz sistemi bilmediğimden dolayı hem hızlı gitmek isterken, tedbiri de elden bırakmamak adına büyük çaba sarf ediyordum. Sistemi anlamaya çalışmak adına soruyor, sorguluyordum.

Kabına sığ(a)mayan ben, yeni projeler üretmekten kendimi alamıyordum. Başka alanlarda projeler geliştirmeye çalıştığım gibi, çalıştığım işi de geliştirmeye, bir basamak atlamaya çalışıyordum. Her şey, dışarıdan göründüğü gibi olmuyor elbette. Taleplerim karşısında verilen/verilmeyen tepkiler, verimimi düşürüyordu. Verilen ya da verilmeyen tepkilere birçok zaman kızıyordum ama atladığım nokta, “empati” idi. Kimi zaman “empati” kursam da zaman zaman anlayamıyordum karşı tarafı.

Ben bu “bürokrasi” yüzünden üniversitesini bırakmış birisiydim, tahammül edemiyorum “bürokrasi”ye işte…

İki gün önce yazdığım bir mail sonucu işimden ayrılma sürecine girmiş bulunmaktayım. Yazdığım iki sayfalık maile cevaben “Görünen şu ki, biz seni tatmin edemeyecegiz.” ifadesinin bulunduğu, istifamın kabul edildiğini ihtiva eden bir mail geldi. Maili okuduğumda karşı tarafı “yine” anlamamıştım. Bugün maili gönderen Levent Bey’e telefon açtım, “işten ayrılmadan 15 gün önce bildirme” yasal sürecine dahil olmak istediğimi ilettim. Kısa bir diyaloğumuz oldu lakin durumu daha iyi anladım. Levent Bey’in o olgun konuşması, destek veren, yardımcı olmak isteyen ama elinden daha fazlası gelmeyen ifadeleri, ses tonu beni rahatlattı diyebilirim. Bu konuşma olmasaydı, “kızgın” olarak ayrılacaktım belki de, ama şimdi “yine” “severek ayrılıyorum.”

Levent Bey’in söylediği bir cümle ise, geleceğimle ilgili fikir verdi. “O akıcı üslubunla yazdığın hoş mailini arkadaşlarıma da okuttum” benzeri bir ifade kullandı. “Akıcı üslup, sıkmayan yazılar, ..” gibi ifadeleri ilk defa duymuyordum, kalemime atfen söylenen bu sözler, ilerleyen zamanlarda “kalem”e de önem vermem gerektiğini vurguluyordu sanki.

Mevlâna Celaleddin Rumi’nin bir sözü aklıma geliyor, “Hamdım, piştim, yandım.” Ben de hamdım, pişiyorum… “Her son bir başlangıçtır.” klasik ama gerçekliği tartışılmayacak bu sözü hatırlayarak, bulunduğum deryada yeni limanlara doğru açıyorum yelkenimi, umut rüzgarlarımla.

Mustafa ALKAN ~ 13.46