Göz kamaştırıcı “etiketli” bir öz geçmişim yok. Niçin “etiketli” diye bir sıfat kullandım? Çünkü öz geçmişimde belirteceğim şeylerin ispatlanabilir olması, resmiyeti olması gerekiyormuş, sertifikalar/diplomalar vs. olması gerekiyormuş. İdealist, dürüst, üretken, mütevazi olmak bir şey ifade etmiyormuş. Öz geçmişimi etiketli işlerle doldurmam gerektiğini yakın bir zamanda öğrendim. Bu yüzden birçoklarına göre çok gerideydim. Ama ben böyle düşünmüyordum. Sürekli üretmeye hevesli olmak ve resmi okullardan ziyade “hayat okulu”nun insana kazandırdıklarının birçok sertifikadan daha değerli olduğunu ve bu tür özelliklerin bir işverenin gözünde daha değerli olacağı -ya da en azından olması gerektiğini- kanaatindeydim. Maalesef ki düşüncelerimde yanıldığımı üzülerek gördüm.

Bir erkeğin amaçları arasında öncelikli olanların “kadın ve para” olduğunu görüyordum. Benim asıl amacım ise “insanlığa hizmet” idi. Para, amacıma ulaşmakta kullanacağım bir araç ya da ulaştıktan sonra hayatımı devam ettirmekte kullanacağım bir sonuç, kadın ise iki ömür -inancımdan ötürü bu ifadeyi kullanıyorum- beraber olacağım ve dünya hayatımda benimle iyi ve kötü günlerimde hep destek olan, benim için elmastan daha değerli, amacıma ulaşmakta yürüdüğüm yolda omuz omuza verebileceğim, yüreğimi emanet edebileceğim bir beyaz gül olarak niteliyorum. Yani para sadece bir araçtan öteye gidemezken, kadın da sadece cinsel arzumu tatmin edecek bir araçtan ziyade yüreğimin bekçisi, gözümü arkada bırakmayacak bir arka-taş oldu.

Amacım kadın ve para olmadığından dolayı kişiliğimi yitirmek yerine daha çok olgunlaştım ve gerçekten olması gereken bir kişiliğe sahip olmaya yakınlaştım. Hatalarım elbette oldu lakin önemli olan onları görebilmek ve telafi edebilmekti. Bana hatamı gösterene bin teşekkür ettim, hatamı gördüğüm an telafisine çalıştım.

Her geçen gün “insanlığa hizmet” olan amacım doğrultusunda ilerledim, yeni fikirler/projeler ürettim. Böyle bir amaca herkesten destek gelir diye umuyordum ki maalesef bir kez daha yanıldım. Evet, sözde destek herkesten vardı lakin iş fiile gelince herkes kendi çıkarını düşünüyordu. Çok para kazanmak, kendi hayatını kurtarmak, başkalarının hayatlarından banane, vs… Birçoğunun isteği buydu. Hep bir şeyleri başkalarından bekliyorlardı. Ya ben? Bense üretime katkıda bulunmak için çırpınıyor, devlete sırtımı dayamak yerine bir şeyler üreterek devletime, milletime ve en önemlisi insanlığa destek olmak için çabalıyordum. Bu uğurda ailemi ve arkadaşlarımı ve hatta okul hayatımı bile kenara almıştım. Bir gün amacıma ulaşacağıma emindim. Ama öyle ki, inancımı yitirmemde herkes güç birliği yapmıştı sanki.

Bana umut veren kişilerin sayıları ve sözleri, beni ümitsizliğe itenlerin ve sözlerinin sayısından bir hayli az olması beni çok fazla üzüyordu. Şu anda durum nedir diye soracak olursanız, okyanusun ortasında tek başıma, bir meltem bekliyorum yelkenlerimi umutla açmış olarak…

Amacımı “insanlığa hizmet” olarak seçmemdeki bir sebep de hepimizin ortak paydası olmasıydı. Böylece herkesten/her kesimden destek alabilirim diye düşünmüştüm ama görüşlerimle yargılanacağım aklıma gelmemişti. Ortak bir amaç doğrultusunda görüşlerimle yargılanmadan güzel ortak çalışmalar yapabileceğimizi umut etmiştim. Herkesin sadece kendini -ya da bağlı olduğu grubu- başarılı kılmaya çalışacağını, diğerlerine -ortak amaç dahi olsa- köstek olmaya çalışacağını düşün(e)memiştim. Olamaz böyle şey, olmamalı diye düşünüyorum halen ama bir kişi de çıkıp “Evet, olmamalı. Benden/bizden sana destek.” dememedi, demiyor…

Uçurumun sonuna doğru ilerliyorum. Umutlarım tükeniyor, beklediğim bir meltem dahi gelmiyor…

Hazırladığım tüm projeleri, ürettiğim tüm fikirleri geride bırakacağım. Belki ileride birileri onları hayata geçirir ve “insanlığa hizmet” amacımı onlar gerçekleştirir. En azından, amacımın gerçekleşmiş olması da beni mutlu edecektir. Ben mi? Amacım birileri tarafından gerçekleştirilmiş de olsa en azından hayata geçmiş olması nedeniyle gözüm arkada gitmeyecek. Ama, küskün bir şekilde ayrılacağım aranızdan… Sebebini de sormayın artık, o kadar şeyi okuduktan sonra…

Ülkemi yönetenlere de bir sözüm var. İdealist, dürüst, bencil olmayan, üretken, sizden sadece bir şeyler bekleyen değil sizden beklediğinden fazlasını devletine, milletine ve insanlığa da vermeyi düşünen bireyler yetiştirmedikten sonra ne bu ülke hak ettiği yere gelir, ne küresel barış sağlanır, ne gerçek mutluluğa ulaşılır…

İşverenler -yöneticiler, patronlar,…-! Son sözüm size. Kendini beğenmiş -sizin tabirinizle kendine güvenen-, etiketi olan ama içi boş, daha az çalışıp daha çok para elde etmeyi şiar edinmiş, 5 diploması-10 sertifikası olsa da hayat tecrübesi olmayan zavallılarla belki biraz ilerlersiniz, belki de çok ilerlersiniz ama hak ettiğiniz yere asla gelemezsiniz.

Bu yazım belki bir sitem, belki bir öneri, belki bir umut mürekkebi… Belki bana faydası olmaz ama umarım birileri bu yazımdan ders çıkarır da birilerinin umudunu tazeler, birilerine destek olur…